من نه من شاید که من من نیستم

           جعفری هستم برهمن نیستم 

           گر ببینی زنگ احساس مرا 

           شعر می بافم قلم زن نیستم 

           دف زنان در شعر خود کف کرده ام 

           ساز و آهنگی  معین نیستم 

           یک قدم تا خلوت آهنگ دل 

           دانه اما جان خرمن نیستم 

           گاه گاهی او بخود می خواندم 

           شاعر هر کوی و برزن نیستم 

          عقربک های نگاهم پنبه ای 

           ساعت اما نه ز آهن نیستم 

                       **

            بال و پرهای خطابم ریخته 

            آرزوها بر الک آویخته

            برق چشمانم غروب زورکی

            شاعری بی ذوقم و زنبورکی

            باز می پوشم چنین دیوانه وار

            لحظه های پختگی را انتظار

            می سرایم هق هق تحریر را

            دانه های قائم زنجیر را

                      **

           قرص {حقگو} می خورم می ایستم

           من نه من شاید که من من نیستم      

                      **********

           یک آشنا ز نسل ملائک مرا بس است

           اینجا که قبله گاه کلاغان و کرکس است

           می باردم دلی که تلاطم ندیده بود

           تا قطره های خونی باران مقدس است

           روز از کبودی شب یلداییم شکست

           امشب تمام قافیه ها تلخ و نارس است

           می پاشد از سیاهی چشمان اتتظار

           این شعر پاپتی که گناهی ملبس است

           کاش از ترانه های دلم خنده می چکید

           شعرم کلاس جبر جوانان نورس است

          حرفی به ذهن شاعرو دورش چهل کلاغ

          باید بگویمت چه نشستی هوا پس است

          بیش از سه واژه تا به رسیدن نمانده بود

          دور دوباره زور حریفان ناکس است

          بُغضی به سر سرای دلم طعنه می زند

          شاید سفر به ذهن خرابم دگر بس است